Πώς να βοηθήσουμε το παιδί να επικοινωνεί καλύτερα:
Το να βοηθήσουμε το παιδί μας ναμάθει να επικοινωνεί αποτελεσματικά είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορούμε να
του κάνουμε. Η εμπιστοσύνη, η κοινωνικότητα καθώς και η αυτοεκτίμηση είναι δεξιότητες που επηρεάζουν κάθε τομέα της ζωής του και ευτυχώς υπάρχουν τρόποι για να βελτιώσουμε τις επικοινωνιακές δεξιότητες του παιδιού :
Ακούστε πιο προσεκτικά.
Όταν ακούμε προσεκτικά το παιδί διατηρούμε τις γραμμές επικοινωνίας ανοιχτές έτσι ώστε το παιδί να αισθάνεται άνετα να μοιραστεί τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του μαζί μας. Σίγουρα δεν βοηθάμε το παιδί μας να εκφραστεί όταν το διακόπτουμε, όταν απορρίπτουμε τα συσθήματά του, όταν του δίνουμε εντολές με αυστηρό ύφος, όταν το βλέμμα μας είναι αποδοκιμαστικό, όταν δείχνουμε αδιαφορία ανασηκώνοντας τους ώμους ή δυσαρέσκεια όταν ανασηκώνουμε τα φρύδια μας… Η γλώσσα του σώματος είναι κι αυτή που παίζει μεγάλο ρόλο.
Βοηθήστε το παιδί να στείλει και να λάβει μη λεκτικά μηνύματα.
Η αποστολή και η λήψη μη λεκτικών μηνυμάτων μέσω της γλώσσας του σώματος ενισχύει την κοινωνική και συναισθηματική ικανότητα του παιδιού. Συχνά τα παιδιά δεν ακούν τα λόγια μας όσο παρακολουθούν τη στάση μας, τις χειρονομίες και την έκφραση του προσώπου και ακούν τον τόνο της φωνής μας. Βοηθήστε λοιπόν το παιδί να κατανοήσει ότι η στάση του σώματος, η έκφραση του προσώπου και ο τόνος φωνής στέλνουν μηνύματα και ότι αν δεν ερμηνεύσουν σωστά τα μη λεκτικά μηνύματα ή στείλουν εκείνα με τη στάση τους λάθος λεκτικά μηνύματα, εμφανίζονται σοβαρές παρανοήσεις.
Διδάξτε δύο κρίσιμες δεξιότητες- επαφή με τα μάτια και το χαμόγελο.
Η χρήση των δεξιοτήτων επαφής με τα μάτια και το χαμόγελο αυξάνει την κοινωνική επιτυχία των παιδιών. Καθώς μιλάτε με το παιδί, χρησιμοποιήστε την επαφή με τα μάτια. Κάθε φορά που το παιδί σας εμφανίζει ένα μεγάλο χαμόγελο, τονίστε το και επιβραβεύστε το! Ενισχύοντας αυτές τις δεξιότητες και διαμορφώνοντάς τες τακτικά, το παιδί σύντομα θα χαμογελάει περισσότερο και θα χρησιμοποιεί πιο πολύ την επαφή με τα μάτια.
Δημιουργήστε ένα λεύκωμα συναισθημάτων.
Συλλέξτε αρκετές φωτογραφίες με διάφορες εκφράσεις προσώπου σε ένα λεύκωμα. Φροντίστε να συμπεριλάβετε τα έξι βασικά συναισθήματα: ευτυχισμένος, στεναχωρημένος, θυμωμένος, έκπληκτος, φοβισμένος και δυσαρεστημένος. Τώρα κάνετε ένα παιχνίδι ονοματοποίησης των συναισθημάτων με το ερώτημα “Πώς αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος;” Βοηθήστε το παιδί σας να προβλέψει τη γλώσσα του σώματος και τον τόνο της φωνής που θα συνοδεύει κάθε έκφραση.
Τελειώνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της, εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα-, να σας απαντήσουμε πατήστε https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Πως ο Γονέας βοηθάει στην Λογοθεραπεία του Παιδιού !
Αν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας παρουσιάζει γλωσσική καθυστέρηση, καλό θα είναι να επικοινωνήσετε με έναν ειδικό λογοθεραπευτή ώστε να εκτιμήσει την κατάσταση και θα βοηθήσει το παιδί σας με τον κατάλληλο τρόπο.
Ακόμη και όταν το παιδί παρακολουθεί πρόγραμμα λογοθεραπείας, η επιπλέον βοήθεια στο σπίτι από τους γονείς μπορεί να αυξήσει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Πολλοί γονείς, ενδιαφέρονται να μάθουν τους τρόπους με τους οποίους μπορούν – επιπροσθέτως – να βοηθήσουν το παιδί τους στον σπίτι, λειτουργώντας σαν λογοθεραπευτές.
Ας δούμε κάποιες μεθόδους – τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας στο σπίτι συμπληρωματικά, ώστε να βελτιώσει την γλωσσική του ευφράδεια και την επικοινωνιακή του ικανότητα.
Παιχνίδι με τον καθρέφτη
Μην διστάσετε να πάρετε το παιδί σας και να καθίσετε μπροστά σ ένα καθρέφτη. Κάντε διάφορες γκριμάτσες, παροτρύνετε το να βάζει τη γλώσσα μέσα-έξω , δεξιά-αριστερά, πάνω- κάτω.
Επαναλάβετε 5 φορές την κάθε άσκηση. Τέλος, επιβραβεύστε το, δίνοντας του μία τσίχλα. Ζητήστε του να κάνει φούσκες και να μασάει δυνατά. Οι ασκήσεις αυτές, βοηθούν στην ελαστικότητα του προσώπου, στην ενδυνάμωση της γλώσσας και κατ’ επέκταση στην άρθρωση με διασκεδαστικό τρόπο.
MLXLS
Ώρα να μάθουμε τα ζώα
Τα ζωάκια είναι αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών. Μπορείτε να πάρετε πλαστικές μορφές ζώων, να τα ονομάσετε αργά στο παιδί σας και να περιμένετε να το επαναλάβει όσο πιο <καθαρά> μπορεί. Έπειτα, χωρίστε τα σε κατηγορίες: ζώα του νερού, του αέρα, της ζούγκλας, της φάρμας..
Ας μάθουμε τα χρώματα
Βρείτε οικεία αντικείμενα αντιπροσωπευτικά για το χρώμα.
Π.χ κόκκινο ..σαν την ντομάτα, κίτρινο.. σαν την μπανάνα, πορτοκαλί.. σαν το πορτοκάλι κτλ. Στη συνέχεια δείχνετε διάφορα αντικείμενα μέσα από σπίτι και το ρωτάτε: τι χρώμα έχει; σε τι άλλα χρώματα το βρίσκουμε αυτό το αντικείμενο; ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα; κτλ
Περιγράψτε το σώμα σας
Ξεκινήστε να περιγράφετε με τη σειρά από τα μαλλιά προς τα πόδια . Κατονομάζετε και ταυτόχρονα πιάνετε το εκάστοτε σημείο του σώματος σας. Με αυτό τον τρόπο, βοηθάμε το παιδί να γνωρίσει καλύτερα το σώμα του, να αναπτύσσει τη γνωστική του ικανότητα. Ύστερα, μπορείτε να ξεκινήσετε την περιγραφή οικείων προσώπων σας.
Συμπλήρωσε τις προτάσεις..
Παροτρύνετε το παιδί να συμπληρώσει προτάσεις. Για παράδειγμα: Θα σου λέω προτασούλες και συ θα πρέπει να μου βρίσκεις το αντίθετο. Ο νάνος είναι… (κοντός), ενώ ο γίγαντας είναι.. (ψηλός), τα κορίτσια έχουν (μακρυά) μαλλιά, ενώ τα αγόρια έχουν..(κοντά), τα πλυμμένα ρούχα είναι..(καθαρά), ενώ τα λασπωμένα είναι.. (βρώμικα)
Εκμάθηση Χωρικών εννοιών
Χρησιμοποιείστε παιχνίδια που αρέσουν στο παιδί και τοποθετήστε τα σε ένα σημείο στο χώρο, προκειμένου να περιγράψει τη θέση σε σχέση με τα άλλα αντικείμενα.
Έλα να δούμε τι υπάρχει έξω από το παράθυρο..
Ξεκινήστε να λέτε ότι βρίσκεται γύρω σας. Η άσκηση αυτή βοηθάει στην ανάπτυξη του λεξιλογίου και στην περιγραφική ικανότητα του παιδιού.
Ώρα να πούμε πως περάσαμε σήμερα. Ξεκινάω πρώτος/η …
Ξεκινάμε πρώτοι να εξιστορούμε στο παιδί πως περάσαμε τη μέρα μας, με τα γεγονότα σε χρονική σειρά. Έπειτα του ζητάμε να κάνει το ίδιο χωρίς να παραλείψει τις συνδετικές λέξεις: Στην αρχή, μετά, ύστερα, τέλος..
Παιχνίδι με τα γράμματα της αλφαβήτας
Πείτε ένα γράμμα κάθε φορά(α-βου-γου-δου κτλ) και ζητήστε από το παιδί να σας πει μια λέξη που να ξεκινάει από αυτό. Έπειτα του ζητάμε το εκάστοτε γράμμα να βρίσκεται σε μέση ή τελική θέση π.χ έχουμε το γράμμα <α>
1) Πες μου μια λέξη που να ξεκινάει από <α>. <άλογο>.
2) Τώρα, θέλω να μου πεις μια λέξη που να έχει <α> σε μέση θέση. <καράβι>.
3) Τέλος, να υπάρχει το <τα> στο τέλος της λέξης. <πετσέτα>
Προσοχή! Μόλις το παιδί κατακτήσει το πρώτο επίπεδο, ύστερα προχωράμε στα άλλα δυο…
Kλείνοντας θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της. Εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα- να σας απαντήσουμε https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Αρκετές φορές οι γονείς διαπιστώνουν πως το παιδί τους δυσκολεύεται να δώσει τα παιχνίδια του και δεν τα μοιράζεται με τους φίλους του ή με τα αδέλφια του. Αρχίστε λοιπόν από νωρίς να εξηγείτε στο παιδί ότι το να μοιράζεται τα παιχνίδια του δεν σημαίνει πως παύουν να του ανήκουν αλλά και τη χαρά της συνεργασίας και ανταλλαγής.
Κάντε το… μοίρασμα διασκέδαση
O πιο απλός τρόπος για να μάθει το παιδί μας να μοιράζεται τα πράγματά του είναι μέσα από το παιχνίδι! Παίξτε λοιπόν μαζί του παιχνίδια που χρειάζονται συνεργασία και όχι ανταγωνιστικά που εστιάζουν στη νίκη. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να φτιάξετε μαζί ένα παζλ που ο ένας θα βρίσκει τα κομμάτια και θα τα δίνει στον άλλο. Αλλά και κάποιες δουλειές μπορούν να γίνουν ωραίο παράδειγμα «μοιράσματος» όπως να ποτίσετε μαζί τα λουλούδια στο μπαλκόνι ή να βγάλετε τα πράγματα από τις σακούλες του super market και να τα βάλετε στη θέση τους!
Μην το τιμωρείτε…
Μπορεί να είναι ενοχλητικό να βλέπετε το παιδί σας να αρπάζει ένα αρκουδάκι από τον φίλο του ή να κλαίει όταν δεν του δίνουν ένα παιχνίδι αλλά αν πείτε στο παιδί σας ότι αυτό είναι εγωιστικό ή το αναγκάσετε να δώσει κάτι που ξέρει πως του ανήκει, μπορεί να πάρει το μήνυμα ότι η ανταλλαγή έχει αρνητικές συνέπειες. Σε πολλές περιπτώσεις όταν τα παιδιά αισθανθούν ντροπή ή αμηχανία, κλείνονται στον εαυτό τους και δύσκολα μαθαίνουν νέες δεξιότητες. Προσπαθήστε λοιπόν να δώσετε στο παιδί σας χρόνο για να κατανοήσει και αναγνωριστείτε του ότι δεν το κάνει επειδή είναι κακό παιδί!
Μιλήστε μαζί του
Όταν το παιδί σας ξεκινάει να «τσακώνεται» με ένα άλλο παιδάκι για ένα παιχνίδι, προσπαθήστε να παρέμβετε πριν τα πράγματα… αγριέψουν. Μόλις και τα δύο παιδιά ηρεμήσουν και είναι έτοιμα να ακούσουν, συζητήστε την κατάσταση μαζί τους και προσπαθήστε να τους εξηγήσετε το γιατί είναι καλύτερα να μοιραστούν το παιχνίδι παρά… να χωρίσουν και να παίξει το καθένα μόνο του. Εάν το άλλο παιδάκι δεν του δίνει ένα παιχνίδι, εξηγήστε πώς μπορεί να νιώθει. Για παράδειγμα: “Στον Γιαννάκη αρέσει πολύ αυτό το παιχνίδι και δεν θέλει να παίζει με αυτό κανείς τώρα. Μπορείτε να βρείτε κάτι άλλο για να παίξετε ή να τελειώσει εδώ το παιχνίδι και για τους δυο σας;”
Πάνω απ΄ όλα ο σεβασμός
Αν το παιδί σας αισθάνεται ότι τα ρούχα, τα βιβλία ή τα παιχνίδια του μπορεί να χαθούν ή να χαλάσουν σαφώς και θα είναι λιγότερο πρόθυμο να τα μοιραστεί. Ζητήστε του λοιπόν την άδεια πριν αφήσετε για παράδειγμα την αδερφή του να δανειστεί τα μολύβια του και δώστε του το δικαίωμα να αρνηθεί. Επίσης μπορεί να υπάρχουν κάποια αντικείμενα, όπως ένα ιδιαίτερα αγαπημένο αρκουδάκι, που το παιδί σας δεν θα θέλει ποτέ να μοιραστεί. Είναι καλό να διατηρήσετε ένα ή δύο αγαπημένα αντικείμενα μόνο γι ‘αυτό, όπως εξάλλου έχετε κι εσείς ίσως μερικά αντικείμενα που προτιμάτε να μην μοιραστείτε με κανέναν.
Γίνετε οι ίδιοι το παράδειγμα
Ο καλύτερος τρόπος για να μάθετε την έννοια της γενναιοδωρίας στο παιδί σας, είναι να γίνετε εσείς το παράδειγμα με τη συμπεριφορά σας. Έτσι μοιραστείτε για παράδειγμα το παγωτό σας μαζί του, δώστε του ένα δικό σας κασκόλ για να βάλει στην αγαπημένη του κούκλα και ρωτήστε το αν μπορείτε να φάτε ένα κομμάτι από τη δική του σοκολάτα. Το πιο σημαντικό, είναι να μάθει το παιδί τη χαρά του «δίνω και παίρνω».
Kλείνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της. Εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας – αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα – να σας απαντήσουμε https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Πώς να αντιμετωπίσετε την επιθετική συμπεριφορά του παιδιού σας;
Όταν το παιδί παρουσιάζει επιθετική συμπεριφορά και συναισθηματικές εκρήξεις, η συμπεριφορά των γονιών παίζει σημαντικό ρόλο. Εάν η συμπεριφορά του παιδιού είναι εκτός ελέγχου ή προκαλεί σημαντικά προβλήματα στο σχολείο και στην οικογένεια οι γονείς πρέπει να αποτελέσουν οι ίδιοι ένα παράδειγμα καλής συμπεριφοράς και να είναι συνεπείς στην τήρηση κάποιων κανόνων. Τα περισσότερα παιδιά ανταποκρίνονται θετικά όταν οι γονείς τους συμπεριφέρονται ήρεμα και σταθερά, γιατί νιώθουν πως μπορούν να βασιστούν σ’ αυτούς.
Πώς πρέπει, λοιπόν, να συμπεριφερθούμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις;
Μην υποκύπτετε.
Αντισταθείτε στον πειρασμό να τερματίσετε την γκρίνια ή το ξέσπασμα του παιδιού σας, δίνοντάς του αυτό που θέλει.
Παραμείνετε ήρεμοι και συνεπείς.
Θα έχετε καλύτερα αποτελέσματα όταν κι εσείς οι ίδιοι ελέγχετε τα συναισθήματά σας. Οι σκληρές ή θυμωμένες απαντήσεις στα παράλογα ίσως αιτήματα του παιδιού τείνουν να κλιμακώσουν την επιθετικότητά του. Διατηρώντας την ηρεμία σας γίνεστε εσείς το «παράδειγμα» για τη συμπεριφορά που θέλετε να υιοθετήσει.
Αγνοήστε την αρνητική συμπεριφορά του και επιβραβεύστε τη θετική.
Αποφύγετε γενικά να επιπλήττετε το παιδί ή να του ζητάτε να σταματήσει κάτι ενοχλητικό που κάνει γιατί μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί και να ενισχύετε την τάση του να το κάνει. Αντίθετα κάθε φορά που φέρεται με ψυχραιμία και ηρεμία πρέπει να του το επισημαίνετε και να το επιβραβεύετε.
Χρησιμοποιήστε συνεπείς «τιμωρίες».
Το παιδί σας πρέπει να γνωρίζει ποιες είναι οι συνέπειες για την αρνητική του συμπεριφορά. Για παράδειγμα να μη συναντηθεί με τους φίλους του να παίξει. Όπως και ότι ανταμείβεται όταν έχει καλή συμπεριφορά: μπορεί να παίξει περισσότερη ώρα ένα παιχνίδι στο playstation. Αυτή η τακτική πρέπει να είναι σταθερή και συνεπής!
Περιμένετε να μιλήσετε μαζί του όταν του περάσει ο θυμός.
Ένα πράγμα που δεν πρέπει να κάνετε είναι να προσπαθήσετε να μιλήσετε με ένα παιδί που είναι αναστατωμένο. Όπως λέει ο δρ Stephen Dickstein, παιδίατρος και παιδοψυχολόγος, “Μην μιλάτε στο παιδί όταν δεν είναι διαθέσιμο. Θέλετε να ενθαρρύνετε ένα παιδί να μάθει να διαπραγματεύεται όταν δεν είναι σε κατάλληλη ψυχική διάθεση;
Kλείνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της. Εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα- να σας απαντήσουμε https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Η δύσκολη ώρα της… καληνύχτας!
Μήπως ανήκετε κι εσείς στην κατηγορία εκείνων των γονιών που όταν το παιδί τους είναι ώρα να πάει για ύπνο κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να το αποφύγει; Εκείνη την ώρα ζητάει νερό, θέλει να πάει στην τουαλέτα, ισχυρίζεται ότι υπάρχει ένα τρομακτικό τέρας κάτω από το κρεβάτι του ή σκαρφίζεται μια σημαντική ερώτηση που θέλει να κάνει;
Τότε αυτό που πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι… αν οι γονείς συμβάλουν με τη συμπεριφορά τους στο πρόβλημα (επειδή δεν μπορούν να χαλάσουν το «χατίρι» στο παιδί ή δεν ακολουθούν ένα σταθερό πρόγραμμα ύπνου), μπορούν επίσης να αποτελέσουν μέρος της λύσης! Πώς; Εξηγώντας, παίζοντας, προγραμματίζοντας και πάνω απ’ όλα… μένοντας σταθεροί!
Να λοιπόν μερικοί τρόποι αντιμετώπισης όταν το παιδί αρνείται να κοιμηθεί και χρησιμοποιεί διάφορες δικαιολογίες:
Φόβος για το σκοτάδι ή για τέρατα
Αν έχετε διαπιστώσει πως το παιδί σας φοβάται το σκοτάδι, τότε θα πρέπει να το βοηθήσετε να εξοικειωθεί με αυτό παίζοντας μαζί του σε σκοτεινό περιβάλλον. Για παράδειγμα, δώστε στο παιδί ένα φακό και παίξτε μαζί του «το κυνήγι του χαμένου θησαυρού» αφήνοντας το να ψάχνει τις «πολύτιμες πληροφορίες » μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο. Στην αρχή μπορείτε να είστε μαζί του, αλλά στη συνέχεια αφήστε το να πάει μόνο του. Παίζοντας το ίδιο παιχνίδι αρκετές φορές σιγά-σιγά θα δείτε πως το παιδί θα αρχίσει να νιώθει όλο και πιο άνετα.
Η τακτική της… καθυστέρησης
Οι μελέτες που έγιναν σε παιδιά ηλικίας 3-10 ετών αποδεικνύουν ότι τα παιδιά χρησιμοποιούν την ανάγκη για νερό ή για τουαλέτα ως πρόσχημα για να σηκωθούν από το κρεβάτι. Εξηγήστε λοιπόν με ωραίο τρόπο στο παιδί πριν πέσει στο κρεβάτι του πως αν θέλει κάτι μπορεί να σας το πει εκείνη την ώρα και μόνο…
Η ώρα του… αποχωρισμού
Εάν το παιδί σας δεν μπορεί να κοιμηθεί μόνο του και σας θέλει στο κρεβάτι του θα πρέπει αργά αλλά σταθερά να σχεδιάσετε την οριστική σας αποχώρηση. Για παράδειγμα ξεκινήστε με το να κάθεστε στο κρεβάτι του μέχρι να κοιμηθεί, στη συνέχεια καθίστε σε μια καρέκλα δίπλα από το κρεβάτι και τις επόμενες νύχτες σιγά- σιγά αλλά σταθερά βρείτε την έξοδο από το δωμάτιο…
Καληνύχτα… τηλεόραση!
Είναι γεγονός πως το σώμα και το μυαλό ενός παιδιού πρέπει πρώτα να χαλαρώσει για να κοιμηθεί. Οπότε η παρακολούθηση τηλεόρασης ή η χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών πριν από τον ύπνο απαγορεύεται… ρητώς! Για να χαλαρώσει το παιδί δοκιμάστε κάποια γνωστά τεχνάσματα χαλάρωσης όπως το να μετράτε με το παιδί σας αντίστροφα από το δέκα ή το 20 ξανά και ξανά ή διαβάστε του ένα βιβλίο με σιγανή και ήρεμη φωνή. Αν του το έχετε ξαναδιαβάσει… ακόμα καλύτερα για να μην του εξάπτετε το ενδιαφέρον να μείνει ξύπνιο για να δει τι θα γίνει στο τέλος!
Ξαφνικά κλάματα μέσα στη νύχτα..
Μερικές φορές το παιδί μπορεί να ξυπνήσει μέσα στη νύχτα κλαίγοντας. Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί όπως για παράδειγμα να έχει δει κάτι στην τηλεόραση που να το έχει φοβίσει. Φυσικά αμέσως πρέπει να πάτε κοντά του, να το αγκαλιάσετε και να το καθησυχάσετε. Όταν νιώσει και πάλι ασφαλές θα μπορέσει να κοιμηθεί ήρεμα στο κρεβάτι του. Την επόμενη μέρα μην αμελήσετε να συζητήσετε μαζί του το λόγο που το τάραξε… Μπορεί τελικά να ήταν τυχαίο μπορεί και όχι. Μια συζήτηση θα σας βοηθήσει να καταλάβετε.
Νυχτερινός επισκέπτης
Πολλές φορές μέσα στο σκοτάδι ένας γονιός μπορεί να δει να τον κοιτάνε τα γλυκά ματάκια του παιδιού του ή να το νιώθει να γλιστράει δίπλα του κάτω από τα σκεπάσματα… Είναι σκληρό να του το αρνηθεί όμως… αν θέλει -για το καλό του- να μπει σ’ ένα πρόγραμμα, δεν γίνεται διαφορετικά! Οπότε προσπαθήστε γλυκά, τρυφερά αλλά και ανυποχώρητα να το τοποθετείτε πίσω στο κρεβάτι του! Όταν το παιδί συνειδητοποιήσει πως δεν… αστειεύεστε θα εγκαταλείψει την προσπάθεια και θα συμβιβαστεί… αντί να κοιμηθεί στη δική σας αγκαλιά, να αφεθεί στην ευεργετική αγκαλιά του Μορφέα!
Kλείνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της. Εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα- να σας απαντήσουμε https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Όταν ασκείται σε παιδιά με <κρυφές > δυσκολίες…
Γνωρίζετε ότι τα παιδιά με «αναπηρίες» μερικές μελέτες λένε ότι έχουν περίπου δύο έως τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να δεχτούν bullying από άλλα παιδιά; Έτσι τα παιδιά με “αόρατες” ή κρυφές δυσκολίες – όπως η δυσλεξία, η απώλεια ακοής, οι αλλεργίες, το άγχος, η ελλειματική προσοχή- υπερκινητικότητα, οι διαταραχές λόγου και η διαταραχή του φάσματος του αυτισμού – είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Γιατί; Όταν οι διαφορές ενός παιδιού δεν είναι εμφανείς, όπως για παράδειγμα σε ένα παιδί που κάθεται σε αναπηρικό αμαξίδιο, τότε οι άλλοι μαθητές μπορεί να μην έχουν το συναισθηματική νοημοσύνη που θα τα βοηθήσει να τις διακρίνουν και γι’ αυτό να τα κοροϊδέψουν ή γενικότερα να μην τα αποδεχτούν. “Γενικά, τα παιδιά θέλουν να είναι φίλοι με παιδιά με τα οποία μπορούν να ταυτιστούν και που είναι όμοιά τους”, λέει η Jennifer Heithaus,αναπτυξιολόγος στο Saint Louis University School of Medicine στο St. Louis, Missouri. «Όποιος δεν ταιριάζει πραγματικά με αυτό το καλούπι, απομονώνεται και εύκολα μπορεί να γίνει θύμα εκφοβισμού», υποστηρίζει.
Υποστήριξη του παιδιού στο σπίτι:
Το παιδί χρειάζεται πολλή υποστήριξη και αγάπη στο σπίτι, εάν δέχεται bullying στο σχολείο.
Πρέπει λοιπόν να το κάνετε να καταλάβει ότι σε καμία περίπτωση δεν φταίει εκείνο γι’ αυτή την κατάσταση και ότι μαζί θα λύσετε το πρόβλημα. Εάν μπορείτε, είναι σημαντικό να βοηθήσετε το παιδί σας να καταλάβει τι είναι ο εκφοβισμός. Για παράδειγμα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ταινίες ρόλων ή κινούμενων σχεδίων για να εξηγήσετε στο παιδί σας τη διαφορά μεταξύ εκφοβισμού και ατυχημάτων ή παρανοήσεων. Είναι επίσης σημαντικό για το παιδί σας να είναι ενημερωμένο για το πώς θα ξεφύγει από τον εκφοβισμό. Θα μπορούσατε να του δώσετε έναν κατάλογο κανόνων που θα πρέπει να ακολουθήσει – για παράδειγμα, να του πείτε πως αμέσως μόλις νιώσει ένα δυσάρεστο συναίσθημα ή κάτι το ενοχλήσει να απευθυνθεί σε έναν ενήλικα. Θα μπορούσατε, για να το διευκολύνετε ακόμη περισσότερο, να του δώσετε ένα σημείωμα που να το έχει πάντα μαζί του και που να μπορεί να το δώσει στον/στη δάσκαλο/α του όταν νιώσει πως απειλείται…«Δουλεύοντας» πάνω στις κοινωνικές δεξιότητες του παιδιού σας μπορείτε να το βοηθήσετε να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει σε δυσάρεστες καταστάσεις και να μάθει τρόπους αντιμετώπισης. Για παράδειγμα, θα μπορούσατε να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας ξέρει να λέει «Σταματήστε – δεν μου αρέσει αυτό» και να βρει κάποιον δάσκαλο να το πει, εάν νιώσει θύμα εκφοβισμού. Οι «υποστηρικτικοί» φίλοι, δηλαδή τα παιδιά που είναι ενημερωμένα από τους γονείς τους και θέλουν να βοηθήσουν το παιδί που αντιμετωπίζει τις συγκεκριμένες δυσκολίες, μπορούν να προστατεύσουν το παιδί από τον εκφοβισμό των άλλων παιδιών. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό, οι γονείς, μέσα από την οργάνωση παιχνιδιών ή άλλων κοινωνικών δραστηριοτήτων, να βοηθήσουν το παιδί να αναπτύξει φιλίες με παιδιά εντός και εκτός σχολείου.
Κλείνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της, εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα-, να σας απαντήσουμε https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Αν το παιδί σας καταλάβετε πως έχει δυσλεξία… μην πανικοβληθείτε! Τίποτα δεν θα το εμποδίσει να γίνει μεγάλος εφευρέτης ή σπουδαίος επιστήμονας! Αϊνστάιν, Γκράχαμ Μπελ, Γουίνστον Τσόρτσιλ, Πικάσο, Ροκφέλερ, Τζον Λένον και τόσοι άλλοι είχαν δυσλεξία… ωστόσο αυτό δεν τους εμπόδισε να διαπρέψουν, δεν συμφωνείτε;
Οι επιστήμονες σήμερα γνωρίζουν περισσότερο από ποτέ τις αιτίες και τα αποτελέσματα της δυσλεξίας. Ωστόσο μερικοί μύθοι επιμένουν να κυριαρχούν στην καθημερινότητά μας. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που ένας δάσκαλος, φίλος ή μέλος της οικογένειας προσφέρει ξεπερασμένες πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα, ετοιμαστείτε να του απαντήσετε… ανάλογα.
Μύθος #1: Η δυσλεξία εμφανίζεται περισσότερο στα αγόρια.
Aλήθεια: Η δυσλεξία επηρεάζει και τα δύο φύλα σχεδόν στο ίδιο ποσοστό. Τότε… τι είναι αυτό που μας κάνει να νομίζουμε πως τα αγόρια υπερτερούν; Οι ερευνητές προσπαθώντας να βρουν απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, κατέληξαν πως επειδή η δυσλεξία εντοπίζεται πιο εύκολα στο χώρο του σχολείου, τα κορίτσια -επειδή είναι από τη φύση τους πιο ήσυχα- «καλύπτουν» τις μαθησιακές τους δυσκολίες, ενώ τα αγόρια εξαιτίας αυτών των δυσκολιών σε πολλές περιπτώσεις γίνονται πιο επιθετικά. Έτσι με την επιθετική τους συμπεριφορά προσελκύουν πιο εύκολα την προσοχή του δασκάλου με αποτέλεσμα να «φαίνονται» περισσότερο.
Μύθος #2: Τα παιδιά με δυσλεξία απλώς μπερδεύουν κάποια γράμματα.
Αλήθεια: Λόγω της δυσλεξίας πολλές φορές το παιδί μπορεί να μπερδεύει κάποια γράμματα. Αλλά ένα τέτοιο γεγονός από μόνο του, δεν είναι πάντα σημάδι δυσλεξίας. Πολλά μικρά παιδιά, που δεν έχουν δυσλεξία, το παθαίνουν αυτό μέχρι να συνηθίσουν να γράφουν. Τα άτομα με δυσλεξία μπορεί να έχουν προβλήματα με πολλές δεξιότητες, όπως η γραφή, η ορθογραφία, τα μαθηματικά, η ανάγνωση αλλά και η ομιλία.
Μύθος #3: Τα άτομα με δυσλεξία πρέπει να προσπαθούν περισσότερο από τα άλλα.
Αλήθεια: Ο εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά στα άτομα με δυσλεξία. Ορισμένες παραδοσιακές (για τους πολλούς) οδηγίες ανάγνωσης και γλώσσας μπορεί να μην λειτουργούν το ίδιο σ’ αυτά. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα με δυσλεξία αποκομίζουν το μεγαλύτερο όφελος από τη διδασκαλία που είναι ιδιαίτερα δομημένη, ορισμένες μέθοδοι μάλιστα περιλαμβάνουν όλες τις διαδρομές εκμάθησης στον εγκέφαλο, συμπεριλαμβανομένης της όρασης, του ήχου και της αφής. Στο τέλος, τα παιδιά με δυσλεξία με την κατάλληλη εκπαίδευση τα καταφέρνουν χωρίς να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από ότι τα παιδιά χωρίς δυσλεξία.
Μύθος #4: Τα παιδιά με δυσλεξία είναι… τεμπέλικα.
Αλήθεια: Τα παιδιά με δυσλεξία φαίνεται ότι τεμπελιάζουν αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Απλά μερικές φορές οι γονείς δεν μπορούν να καταλάβουν ότι το παιδί αδυνατεί να ανταποκριθεί στις σχολικές απαιτήσεις, όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή δεν μπορεί.
Μύθος #5: Η δυσλεξία είναι ένα σημάδι χαμηλού IQ.
Αλήθεια: Η δυσλεξία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένδειξη χαμηλής νοημοσύνης. Εμφανίζεται σε παιδιά όλων των υποβάθρων και όλων των επιπέδων νοημοσύνης. Αν έχει λοιπόν δυσλεξία το παιδί σας σίγουρα δεν σημαίνει ότι δεν είναι έξυπνο. Με τη σωστή υποστήριξη, η μόρφωσή του και κατ’ επέκταση η επαγγελματική του σταδιοδρομία δεν πρόκειται σε τίποτα να ανακοπεί.
Μύθος #6: Η δυσλεξία θεραπεύεται.
Αλήθεια: Η δυσλεξία είναι μια κατάσταση που αποτελεί δια βίου πρόκληση. Η έγκαιρη παρέμβαση και η σωστή προσέγγιση ωστόσο βοηθάει το παιδί να προσαρμοστεί στις μαθησιακές του διαφορές και να βρει τον τρόπο που θα το βοηθήσει να επιτύχει στους στόχους και τα όνειρά του! Βέβαια η επιστήμη πάντα ψάχνει για λύσεις. Για παράδειγμα δύο Γάλλοι επιστήμονες, ο Γκι Ροπάρ και Αλμπέρ λε Φλος του Πανεπιστημίου της Ρεν, πιστεύουν ότι ανακάλυψαν στα μάτια την αιτία -ή μία από τις αιτίες- της δυσλεξίας και αισιοδοξούν ότι η ανακάλυψή τους θα βοηθήσει στη θεραπεία μερικών τουλάχιστον δυσλεκτικών ανθρώπων.
Κλείνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της, εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα-, να σας απαντήσουμε: https://book.logoxora.gr/epikoinonia/
Όταν το παιδί αρνείται να πάει στο σχολείο…
Δεν είναι λίγοι οι γονείς που έχουν αντιμετωπίσει κάποια στιγμή αυτό το πρόβλημα ή μπορεί να το αντιμετωπίσουν στο μέλλον. Εξάλλου το να αρνηθεί ένα παιδί να πάει στο σχολείο δεν αποτελεί μια ασυνήθιστη περίπτωση μιας και συμβαίνει σε ποσοστό έως και 5% των παιδιών. Αυτά τα παιδιά μπορεί να αρνηθούν εντελώς να πάνε σχολείο ή να δημιουργήσουν λόγους για τους οποίους «δεν πρέπει» να πάνε. Στις περισσότερες και πιο συνηθισμένες περιπτώσεις τα συμπτώματα που εμφανίζουν σχετίζονται με το άγχος χωρίς τα ίδια να μπορούν να το συνειδητοποιήσουν. Το άγχος τους μπορεί να εκδηλωθεί με πονοκεφάλους, στομαχικές διαταραχές, ναυτία ή ζάλη και πολύ πιο σπάνια μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και πυρετός ή απώλεια βάρους.
Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας να ξεπεράσει το πρόβλημα:
Συζητήστε με το παιδί σας τους λόγους για τους οποίους δεν επιθυμεί να πάει στο σχολείο. Σε κάθε περίπτωση να είστε υποστηρικτικοί και να δείχνετε κατανόηση για την αναστάτωσή του. Στη συνέχεια προσπαθήστε να επιλύσετε τυχόν αγχωτικές καταστάσεις που αναγνωρίζετε πως του προκαλούν αυτά τα συμπτώματα. Για παράδειγμα ρωτήστε το: Πώς νιώθεις; Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί στο σχολείο; Μήπως σε πείραξε κάποιος συμμαθητής; Μήπως σε ενόχλησε κάποιο σχόλιο; Με αυτόν το τρόπο, θα σας εκφράσει πιο εύκολα τι ακριβώς το απασχολεί!
Κάντε το να καταλάβει ότι κατανοείτε τις ανησυχίες του, αλλά επιμένετε στην άμεση επιστροφή του στο σχολείο. Όσο περισσότερο μένει το παιδί σας στο σπίτι, τόσο πιο δύσκολη θα είναι η επιστροφή του στις σχολικές υποχρεώσεις. Εξηγήστε του ότι πραγματικά είναι καλά και τα συμπτώματα που νιώθει πιθανόν να οφείλονται σε άλλες ανησυχίες – ίσως για τους βαθμούς, την εργασία, τη σχέση του με τον/τη δασκάλα, ή στο φόβο του για εκδήλωση πιθανής βίας από κάποιο συμμαθητή. Παράλληλα εξηγήστε του ότι η φοίτησή του στο σχολείο είναι υποχρεωτική. Μπορείτε δηλαδή να του πείτε: Καταλαβαίνω πως δεν λες ψέματα και κάτι σε ενοχλεί… αλλά πρέπει οπωσδήποτε να το λύσουμε γιατί πρέπει να γυρίσεις στο σχολείο σου.
Αναζητήστε υποστήριξη και βοήθεια. Μιλήστε με το δάσκαλος/α και με το διευθυντής/ντρια) για την άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο και προσπαθήστε να βρείτε μαζί τους λύση για το πώς θα γίνει η επιστροφή του παιδιού στο σχολείο όσο γίνεται πιο ομαλά. Μην συνεχίζετε να συζητάτε με το παιδί το «πρόβλημα» γιατί το κάνετε μεγαλύτερο. Για παράδειγμα, μην ρωτάτε το παιδί σας συνεχώς πώς αισθάνεται. Αν είναι καλά για να μπορεί να παίζει μέσα στο σπίτι, τότε είναι αρκετά καλά για να μπορεί να πάει στο σχολείο. Εάν ένας άλλος μαθητής ή ένας παράλογος δάσκαλος είναι η αιτία του άγχους του παιδιού σας, γίνετε υπερασπιστής του παιδιού σας. Εντάξτε στην καθημερινότητα σας εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Όσο το παιδί μένει σπίτι φυσικά και θα του παρέχετε κάθε φροντίδα αλλά μην το κάνετε να νιώσει πως έχει ιδιαίτερα προνόμια και ασχολείται μια συγκεκριμένη ώρα με εκπαιδευτικές ασκήσεις. Αφού υποστηρίζει πως δεν μπορεί να πάει σχολείο σίγουρα… δεν μπορεί να παίζει με τις ώρες ή να επισκέπτεται φίλους του… Εάν έρθετε αντιμέτωποι με αυτή την κατάσταση, ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης είναι να πείτε στο παιδί το εξής:<Αγάπη μου καταλαβαίνω πως θέλεις να πας βόλτα αλλά δεν θα σου κάνει καλό αφού δεν νιώθεις καλά. Όταν γίνεις καλά και μπορείς να πηγαίνεις στο σχολείο, σίγουρα θα μπορείς να πηγαίνεις και βόλτα>. Τέλος, αν βλέπετε πως το παιδί επιμένει στην άρνηση, μη διστάσετε να μιλήσετε με έναν ειδικό όπως ο ψυχολόγος, που θα σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση πιο εύκολα. Τελειώνοντας, θα θέλαμε να αναφέρουμε πως το κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και γι’ αυτό ξεχωριστή είναι και η κάθε περίπτωση με τη λύση της, εμείς είμαστε πάντα στη διάθεσή σας -αν θέλετε να μας ρωτήσετε κάτι πάνω στο θέμα-, να σας απαντήσουμε.
Παίζουμε και μαθαίνουμε…
Τα παιδιά αγαπούν τα παιχνίδια και γι’ αυτό σίγουρα δεν χωράει καμία αμφιβολία. Τα παιχνίδια όμως αποτελούν κάτι περισσότερο από διασκέδαση… αφού πολλά από αυτά τους παρέχουν τουλάχιστον κάποια ευκαιρία για να μάθουν και κάτι. Ερεθίζουν και ενεργοποιούν τις αισθήσεις τους, πυροδοτούν τη φαντασία τους και τα ενθαρρύνουν στην αλληλεπίδραση με τους άλλους.
Ο καλύτερος τύπος παιχνιδιών για την ανάπτυξη λόγου του παιδιού είναι εκείνος που:
*Αφήνει ελεύθερη τη φαντασία του, π.χ. μπλοκ ζωγραφικής, πλαστελίνη, μαρκαδόροι κτλ. Για παράδειγμα αφήστε το παιδί να εκφραστεί μέσα από τις ζωγραφιές του… και ζητήστε του να σας εξηγήσει ποια χρώματα χρησιμοποίησε, τι ζωγράφισε, ή γιατί. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις πλαστελίνες.
*Του επιτρέπει ή το προτρέπει να κινηθεί, π.χ. παιχνίδι με μπάλα. Για παράδειγμα, παίζοντας μπάλα με το παιδί μαθαίνει τη δράση και την αντίδραση, αντιλαμβάνεται το σώμα του μέσα στο χώρο, συνδυάζει την κίνηση με την όραση κ.ά.
*Και το ενθαρρύνει να δημιουργήσει (π.χ. παζλς, τουβλάκια τύπου lego) αναπτύσσοντας παράλληλα και τις κινητικές του δεξιότητες. Για παράδειγμα, ανοίγοντας μια συσκευασία Lego, τα παιδιά πρέπει να αντιληφθούν και να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να συναρμολογήσουν τα κομμάτια που καλούνται να αξιοποιήσουν. Με αυτόν τον τρόπο, γνωρίζουν καλύτερα το περιβάλλον τους και εκπαιδεύουν τον εγκέφαλό τους προς μια κατεύθυνση που δίνει νέες ωθήσεις στην ανάπτυξη της νοημοσύνης τους.
Τα μωρά και τα παιχνίδια
Τα μωρά είναι πρόθυμα να μάθουν για τον καινούργιο κόσμο που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους… Κάθε νέο σχήμα, χρώμα, υφή, γεύση και ήχος είναι μια μαθησιακή εμπειρία γι ‘αυτά. Το να δώσετε λοιπόν στο μωρό σας ασφαλή και ενθαρρυντικά παιχνίδια θα το βοηθήσει να ανακαλύψει τις αισθήσεις του. Καθώς μεγαλώνουν, τα βρέφη μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα παιχνίδια για να διερευνήσουν τη σταθερότητα των αντικειμένων και τις σχέσεις δράσης και αντίδρασης. Στην πορεία χρειάζονται επίσης αντικείμενα όπως οι κύβοι που θα τα βοηθήσουν να αναπτύξουν παράλληλα τις κινητικές τους δεξιότητες και να συντονίσουν π.χ. τα χέρια με τα μάτια τους.
Παιχνίδια για παιδιά 2-4 χρόνων:
Τα μικρά παιδιά μπορούν να παίξουν με μια ευρύτερη ποικιλία παιχνιδιών από ό, τι όταν ήταν μικρότερα. Τα ίδια κυβάκια με τα οποία έπαιξαν ένα ή δύο χρόνια πριν, μπορούν τώρα να τους παρέχουν νέες και διαφορετικές εκπαιδευτικές ευκαιρίες, καθώς οι γνώσεις τους επεκτείνονται. Παζλς με σχήματα είναι ιδανικά γι’ αυτή την ηλικία, αφού τα διδάσκουν πώς να ταιριάζουν παρόμοια αντικείμενα, αναπτύσσουν τις κινητικές τους ικανότητες και την ίδια ώρα παρέχουν στους γονείς την ευκαιρία να τα διδάξουν τα ονόματα των σχημάτων, των χρωμάτων κτλ.
Παιχνίδια για παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας:
Όταν τα παιδιά φτάνουν στην προσχολική ηλικία, έρχεται η ώρα να αρχίσουν να μαθαίνουν για γράμματα, αριθμούς και άλλα πολλά. Υπάρχουν πολλά παιχνίδια που ενθαρρύνουν αυτό το είδος μάθησης, από απλά παζλ αλφαβήτου έως ηλεκτρονικά gadgets υψηλής τεχνολογίας. Αυτά μπορούν να δώσουν στο παιδί σας ένα ξεκίνημα, εισάγοντάς το στα πράγματα που θα μάθει στο σχολείο. Στη συνέχεια όταν τα παιδιά ξεκινήσουν να φοιτούν στο σχολείο μπορούν να συμπληρώσουν και να επεκτείνουν τη μάθησή τους με παιχνίδια διασκέδασης και εκπαίδευσης. Ήδη τότε όμως θα έχετε καταφέρει, ακολουθώντας τα παραπάνω βήματα, το παιδί σας να έχει μάθει να διασκεδάζει… μαθαίνοντας!
Ένας από τους πιο σημαντικούς όρους της σωστής διαπαιδαγώγησης είναι η θετική καθοδήγηση μέσω της οποίας το παιδί θα μάθει να είναι πειθαρχημένο και να επιδεικνύει σωστή συμπεριφορά σε διάφορες καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση η πειθαρχία δε συγχέεται με την τιμωρία γιατί πρόκειται για δυο έννοιες εντελώς αντίθετες. Η πειθαρχία, έχει ως σκοπό την εκπαίδευση του παιδιού και την υιοθέτηση-εκμάθηση ορθών συμπεριφορών και αυτοελέγχου, ενώ η τιμωρία με την σκληρότητα που την χαρακτηρίζει, επιδιώκει να καταστήσει το παιδί υπάκουο, χρησιμοποιώντας αντιπαιδαγωγικές πρακτικές.
Οι χειροδικίες και οι φωνές καταστρέφουν την σχέση μας με το παιδί ,μειώνουν στην αυτοεκτίμηση του και δημιουργούν θυμωμένα και επιθετικά παιδιά .
Ας δούμε 7 τρόπους για να καθοδηγήσουμε τα παιδιά χωρίς να τα τιμωρήσουμε :
ΘΕΤΟΥΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ
Οι κανόνες που θέτουμε αφορούν την ασφάλεια και την προστασία των παιδιών και δεν θα πρέπει να συνδέονται με την τιμωρία. Αντί λοιπόν να τιμωρήσουμε το παιδί για κάποια μη αποδεκτή συμπεριφορά του, είναι προτιμότερο να θέσουμε κάποια όρια-κανόνες. Έτσι το παιδί θα μάθει τι είναι αποδεκτό όσον αφορά την συμπεριφορά του και μεγαλώνοντας θα είναι σε θέση να θέτει και το ίδιο όρια και κανόνες στις σχέσεις του. Από μικρή ηλικία τα όρια θα πρέπει να διατυπώνονται με σαφήνεια και να επαναλαμβάνονται όταν χρειάζεται. Σαφής και σταθεροί κανόνες λοιπόν, προκειμένου για να μην προκαλούμε σύγχυση στα παιδιά. Καλό θα είναι να μη συγχέουμε την θέσπιση ορίων με την βία και την εκδικητικότητα, οι οποίες είναι μη αποδεκτές και υποδηλώνουν έλλειψη ψυχραιμίας και αυτοελέγχου.
ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ
Ξεκινάμε μια συζήτηση με ήρεμη φωνή αλλά με σοβαρό τόνο. Προσπαθούμε να μην φωνάζουμε γιατί έτσι το παιδί αποπροσανατολίζεται και χάνουμε την ουσία. Ωθούμε το παιδί να σκεφτεί και να κατανοήσει το λάθος του. Του λέμε ότι απορριπτέα είναι η πράξη που έκανε και όχι το ίδιο το παιδί.
Εξηγούμε στο παιδί ότι οι πράξεις μας έχουν συνέπειες.
Οι φωνές και οι εντάσεις δεν θα πρέπει να έχουν καμία θέση στην προσπάθεια μας αυτή, διότι τα παιδιά το εκλαμβάνουν ως απόρριψη. Εξηγούμε και υποδεικνύουμε τις συνέπειες των πράξεων του. Όταν για παράδειγμα το παιδί κάνει μια μη αποδεκτή πράξη, Πχ βρίζει τα άλλα παιδιά. Του εξηγούμε πως όταν βρίζει θα πληρώνει ένα <αντίτιμο>. Όπως, εκείνη τη μέρα δε θα δει τηλεόραση ή θα βοηθήσει στο καθάρισμα του σπιτιού. Με αυτόν τον τρόπο, φαίνεται ότι τιμωρούμε το παιδί, αλλά ουσιαστικά του μαθαίνει ότι οι πράξεις του έχουν κάποιες συνέπειες και παράλληλα του διδάσκει ν΄ αρχίσει να αναλαμβάνει κάποιες μικρές ευθύνες μέσα στο σπίτι, κάτι πάρα πολύ βασικό για την αυτονομία του αργότερα. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει ότι κάθε πράξη έχει και τις συνέπειες της.
ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΟΧΙ ΤΙΜΩΡΙΑ
Συχνά τα παιδιά εμπλέκονται σε παιδικούς καυγάδες. Έτσι, φέρνουν τους γονείς σε δύσκολη θέση και ντρέπονται τους υπόλοιπους παρόντες. Σε καμία περίπτωση όταν διαδραματίζεται μπροστά μας ένα τέτοιο γεγονός δεν βρίζουμε , δεν τιμωρούμε και δεν κατηγορούμε το παιδί, διότι το μόνο που καταφέρνουμε είναι να διατηρήσουμε τα αρνητικά συναισθήματα που ενδεχομένως νιώθει. Έτσι, συναισθήματα όπως η εκδικητικότητα γιγαντώνονται.
Ο ρόλος τους γονέα είναι να μην επιλέξει ως λύση την τιμωρία, αλλά να βρει λειτουργικούς τρόπους διαχείρισης των διενέξεων και συμφιλίωσης ή όταν το παιδί είναι σε προσχολική ηλικία να του αποσπάσει την προσοχή του με ένα άλλο αντικείμενο ή δραστηριότητα. Τέλος, μια καλή λύση είναι, η αμοιβαία <συγνώμη> και ο διάλογος με τα παιδιά ώστε να συζητήσουμε τους λόγους που τα ώθησαν να συμπεριφερθούν άσχημα.
ΑΠΟΦΟΡΤΙΣΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ
Σκεφθήκατε ποτέ να κάνετε μια βόλτα για να αποφορτίσετε την ένταση μετά από μια μη αποδεκτή συμπεριφορά του παιδιού σας; Αν το παιδί σας διαπιστώσει τις καλές σας προθέσεις, θα κατανοήσει ευκολότερα τους λόγους που το οδήγησαν να συμπεριφερθεί με λάθος τρόπο. Θα σας ανοίξει την καρδιά του πολύ πιο εύκολα και θα σας βοηθήσει να καταλάβετε τους λόγους που το ώθησαν να συμπεριφερθεί άσχημα. Την επόμενη φορά λοιπόν, μην προσπαθήσετε να το τιμωρήσετε, αλλά δείξτε του ότι είστε δίπλα του και στις άσχημες στιγμές του.
ΔΩΣΤΕ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟ
Συχνά τα παιδιά προσπαθούν να υπεκφύγουν στα καθήκοντα τους, όπως για παράδειγμα στο διάβασμα των μαθημάτων τους, στο συμμάζεμα του δωματίου τους. Όταν σας αγνοήσει, δοκιμάστε να του δώσετε λίγο χρόνο και ορίστε μαζί μια συγκεκριμένη ώρα που θα τα εκτελέσει τις υποχρεώσεις του. Με τον τρόπο αυτό, του δίνετε την αίσθηση της ευθύνης, κάτι που μόνο θετικά θα λειτουργήσει και θα καταλάβει ότι έχει τον έλεγχο της ζωής του.
ΣΥΜΒΟΥΛΕΨΤΕ ΤΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΤΑΖΕΤΕ
Αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε αρνητικές φράσεις όπως <μην φωνάζεις>, < δεν τρέχουμε> γιατί το παιδί αντιλαμβάνεται την απαγόρευση για κάτι που του αρέσει. Απλώς προτιμούμε εκφράσεις όπως “τρέξε λίγο πιο σιγά” , “παίξε λίγο πιο ήρεμα”
ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ
Συχνά η “κακή συμπεριφορά” δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ανάγκη του παιδιού για προσοχή και αγάπη. Δείξτε του λοιπόν σε κάθε ευκαιρία ότι είστε μαζί του, σύμμαχος του και ότι το αγαπάτε. Κάντε του μια αγκαλιά, χαϊδέψτε το απαλά και ψιθυρίστε του πόσο το νοιάζεστε και το αγαπάτε.
